Rozmowy o muzułmańskiej i arabskiej codzienności

Pisanie o codzienności stanowi dla mnie nie lada wyzwanie – w końcu to, co dla mnie jest zwyczajne, dla wielu osób jest egzotyką. Dlatego też tak bardzo ucieszyła mnie rozmowa z Panią Teresą Ozimek, której pytania uzmysłowiły mi co tak na prawdę może interesować osoby postronne. Efekty naszej pracy możecie przeczytać tutaj, natomiast całość rozmowy, w formie odrębnych wpisów znajdzie się w najbliższym czasie na blogu.

Równocześnie zachęcam Was do śledzenia bloga Pani Teresy http://teresa-ozimek.blog.pl/, która jest niesamowicie ciepłą osobą skupiającą się na kwestiach życia codziennego, które nam samym zdarza się przemilczeć.

 

Co zaskakuje mnie w krajach arabskich

Kraje arabskie nie są jednorodne – patrząc z perspektywy Europejczyka łatwo nam zaszufladkować całą Afrykę Północną i Zatokę Perską, czasami dorzucając też Turcję, Iran, Pakistan i Afganistan i opatrzyć całość plakietką z napisem „kraje arabskie”. Nie wdając się zbytnio w politykę, umówmy się, że kraje arabskie to te, które należą do Ligii Arabskiej. Kraj muzułmański nie oznacza automatycznie kraju arabskiego – w końcu największym skupiskiem muzułmanów jest Indonezja, a z Arabami ma ona niewiele wspólnego. Pamiętajmy też, że jedynie około 20% muzułmanów to Arabowie.

Kultura, zwyczaje i ludzie zamieszkujący obszary krajów arabskich różnią się znacząco pomiędzy miastami, nie mówiąc już o krajach, dlatego z założenia ten post będzie miał kilka część – każda dotycząca innego kraju. Są jednak elementy wspólne, które wszędzie zaskakują mnie jednakowo i na tym się dziś skupimy – w kontekście Afryki Północnej 🙂

Nie takie muzułmańskie, jak by się wydawało
Lecisz do Kairu,  Marrakeszu, Casablanca, czy Tunisu? Nie spodziewaj się, że wszystkie kobiety będą w abajach i niqabach, a na czas modlitwy ulice opustoszeją. Tak na prawdę muzułmanie są takimi samymi ludźmi jak wszyscy inni. Niektórzy są mniej, inni bardziej praktykujący, niektórzy modlą się 5 razy dziennie, inni tylko w piątki, a jeszcze inni sporadycznie podczas Ramadanu. Identycznie rzecz się ma z kobietami – poza nielicznymi krajami, w których nakrycie głowy jest obowiązkowe, można zobaczyć cały przekrój Arabek – od burek zasłaniających oczy, przez niqaby, abaje, tradycyjne zwiewne stroje, hidżaby noszone wraz z obcisłymi spodniami i bluzkami, aż po krótkie sukienki i rozpuszczone włosy.

Bezpieczeństwo
Temat dyskusyjny i mający wiele wymiarów, jednak z perspektywy mieszkańca wyglądający zupełnie inaczej. Wypad do centrum handlowego? Kontrola jak na lotnisku. Lokalny supermarket? Ochroniarz w każdych drzwiach sprawdzający wykrywaczem metali torebki i plecaki. Na ulicach mnóstwo policji, wyrywkowe kontrole dokumentów, zatrzymania samochodów. W przypadku wielu lotnisk brak jest możliwości wejścia do budynku, jeżeli nie jest się podróżnym, w większości przypadków wstępną kontrolę bezpieczeństwa bagażu przechodzi się już w drzwiach lotniska. Osobiście, czuję się bezpieczniej tu, gdzie mieszkam, niż w mojej ukochanej Warszawie.

Ruch drogowy
O matulu! Chaos, to chyba najlepsze słowo, którym można opisać jak to wygląda. Pierwsze chwile w Tunezji wiązały się z próbą zrozumienia tego, dlaczego pieszy poruszają się poboczem, zamiast chodnikiem, dlaczego chodnik służy za parking, na dwupasmowej drodze samochody poruszają się w trzech kolumnach i ten z prawej strony skręca w lewo, ale nie może bo ten z lewej zajechał mu drogę skręcając w prawo. Żeby rozwiązać konflikt kierowcy wysiadają i kłócą się na środku skrzyżowania. Jedziemy dalej. zaraz za skrzyżowaniem samochód jadący przed nami się zatrzymuje, kierowca wysiada – okazuje się, że to znajomy więc stoimy tak przez 15 min. W międzyczasie wyskakuję do drogerii na zakupy. Macie gęsią skórkę? W Egipcie przebiegałam na drugą stronę przez autostradę (!) – bo przechodzenie przez ulicę pomiędzy jadącymi samochodami jest już dla mnie czymś zupełnie naturalnym. Tak samo jak spacerowanie drogą, zamiast chodnikiem.

Życzliwi ludzie
Właściwie nie życzliwi. Przyjaźni w niewyobrażalny dla nas sposób. Godzinny lot krajowy w Maroku. Sadowię się wygodnie, słuchawki na uszach i obserwuję wsiadających ludzi – kurczę, oni wszyscy się znają! Śmiech, rozmowy, pomaganie z bagażami, wskazywanie palcami gdzie kto siedzi. W miarę gdy samolot się wypełnia mam wrażenie, że cały tył jest jak wesoły wiejski autobus i w duchu cieszę się, że w klasie biznes jest nas tylko kilka osób. Do czasu, gdy boarding jest zakończony i siedząca nieopodal dziewczyna przesiada się na siedzenie obok mnie i zaczyna mówić, że koniecznie muszę przyjść do niej do domu na marokańską herbatę i poznać jej rodzinę, jej rodzice będą szczęśliwi mogąc mnie gościć. Cały czas nie jestem pewna, czy przypadkiem mnie z kimś nie pomyliła, ale na koniec wymieniamy się numerami telefonu, a po kilku dniach dostaję wiadomość z zaproszeniem do jej domu.

Łatwość, z jaką nawiązuje się tutaj przyjaźnie
Przyjaźń zaczyna się tutaj znacznie wcześniej, niż dla nas. Nadal mam kłopot, żeby nazwać przyjacielem kogoś, kogo znam 2 tygodnie, w końcu my musimy najpierw zjeść z kimś beczkę soli, później możemy myśleć o przyjaźni. Trudno było mi się odnaleźć wśród całej tej życzliwości i sympatii z jaką się spotykałam, w tym, że po dwóch wspólnych wyjściach stałam się częścią tej społeczności. Nieustannie doszukiwałam się podtekstów i ukrytych motywów, albo zwyczajnie wychodziłam z założenia, że coś musi być nie tak z ludźmi, którzy bezinteresownie pomagają i z marszu przyjęli mnie do swojego kręgu, dla których stałam się nie tylko przyjaciółką, ale siostrą. Jesteśmy jedną wielką rodziną, niesamowitą mieszaniną kobiet o różnych doświadczeniach, pochodzących z różnych części świata, które obracają dzielące je różnice kulturowe, religijne i społeczne w coś, co łączy zamiast dzielić.

Powitania
Kobieta z mężczyzną standardowo uścisk dłoni, przytulenie się rzadziej – jedynie w kręgu rodziny lub bardzo liberalnych osób. Bardziej konserwatywnie, poprzez uśmiech i położenie dłoni na sercu, tak jak zrobił do kanadyjski premier, podczas spotkania z muzułmankami. Wśród mężczyzn podanie ręki, przytulenie, poklepanie po plecach – do koloru do wyboru i właściwie wszystko wypada. A kobiety? Obowiązkowo pocałunek w policzek. Próbowałam zapamiętać, że z Jordanką 3 całusy – najpierw prawy policzek, lewy, prawy. Z Egipcjanką dwa i koniecznie przytulenie się na koniec. Z Marokanką dwa w prawy policzek. Ale zaraz, inna Marokanka podanie dłoni i jeden całus, a jeszcze inna trzy, tak samo jak Jordanka. Poddaję się.

Pyszne jedzenie
I nie mówię tutaj jedynie o restauracjach – jak wszędzie, z tym różnie bywa. Ale te owoce i warzywa! Świeże, pachnące, pyszne, naturalne. Koniecznie z suku lub lokalnego warzywniaka. I kurczak, który nareszcie ma smak.

 

Ale żeby nie było tak kolorowo…

Bieda
Nie wiedziałam czym jest bieda, dopóki nie zamieszkałam w Afryce.

Wyraźne zróżnicowanie warstw społecznych
Ciągle jest dla mnie dziwne, że takie coś faktycznie istnieje. Wyraźny podział na „lepszych” i „gorszych” z bardzo ograniczonymi perspektywami na wybicie się. Bogatsi wysyłający dzieci do prywatnych szkół i na zajęcia dodatkowe. Biedniejsi których dzieci chodzą do nienajlepszych publicznych szkół, co rzutuje na ich przyszłe perspektywy, a równocześnie w tej kategorii również grupa tych, którym ledwie starcza na podstawowe wyżywienie, więc kilkunastoletnia córka sprząta u bogatszych, a syn pomaga na budowach. Biedni, którzy nie mogą pozwolić sobie na luksus edukacji, bo oznaczałoby to utratę dodatkowego dochodu z pracy dziecka.

 

A to chyba i tak nie wszystko 🙂

 

Wpis na specjalną prośbę i z dedykacją dla Sylwii 🙂

Dlaczego zniknęłam

Nigdy nie spodziewałam się, że stanę się obca w swoim kraju. Nie spodziewałam się również, że moja ojczyzna stanie mi się nieprzyjazną.

Wiem, że kilkoro z Was zastanawiało się, dlaczego zniknęłam, niestety, odpowiedź jest prosta i można znaleźć ją codziennie w mediach społecznościowych. Ilość i natężenie nienawiści mnie przeraża i osłabia. Zrozumienie znajduję jedynie wśród tych, którzy mierzą się z tymi zjawiskami na codzień.

Kiedyś nie wyobrażałam sobie, że mogłabym wyjechać z kraju. W końcu to właśnie w Polsce jest moje miejsce, prawda? Tutaj mam przyjaciół, tutaj zdobyłam wykształcenie, mam świetną pracę, wygodne życie. Uwielbiam Polskę, krajobrazy, Warszawę, w której zbudowałam swoją codzienność. Jestem u siebie. Jeżeli wyjadę, zawsze będę gościem, zawsze z prawami i przywilejami znacznie mniejszymi niż obywatele danego kraju.

Tak myślałam, aż do momentu, gdy stałam się wrogiem w moim własnym kraju.

To temat na tyle trudny i emocjonalny, że wpatruję się w migający kursor przez kilka minut, zastanawiając się jak przekazać to, co czuję. Jak wiele mogę powiedzieć w bezpieczny sposób? Jak można opisać to, co czuje osoba, dla której świat jest pięknym i przyjaznym miejscem, a wszystko zmienia się w momencie, gdy zakładam chustę? Ilekroć o tym myślę poraża mnie smutna komiczność tej sytuacji. Przecież to nie hijab czyni ze mnie muzułmankę, jestem nią bez względu na to, jak się ubieram. W jaki sposób przekazać to, że boję się pojechać w miejsce, które kocham? Jak opowiedzieć o tym, że ilekroć mój mąż wspomina, że chciałby zobaczyć mój kraj ja wyszukuję kolejne wymówki, żebyśmy tylko nie jechali razem, bo zwyczajnie się o niego boję? Że ten strach narasta z każdym atakiem o którym słyszę i jest potęgowany komentarzami, które czytam? Jak mam opowiedzieć o tym, że mój mąż się nie boi, bo jest to dla niego czymś naturalnym, z czym musiał zmierzyć się tak wiele razy?

Zderzenie z eskalacją nienawiści w ostatnim czasie było dla mnie ciosem, na który nie byłam przygotowana. Fakt, iż jakiekolwiek próby dyskutowania lub tłumaczenia prowadziły do rynsztokowych wyzwisk, wśród których stwierdzenie, że „puściłam się z Arabem” jest najdelikatniejsze, również zrobił swoje. Ale wiecie co? Ten straszny Arab, który (zgodnie z polską definicją) powinien mnie bić, maltretować i przetrzymywać wbrew mojej woli, namówił mnie do dalszego pisania tego bloga. Zmotywował mnie do tego, abym się nie poddawała, bo w końcu ożenił się z silną kobietą, która nie boi się krytyki i nie pozwala innym wpływać na swoje życie. Tak, podniósł na mnie rękę – tylko po to, żeby podać mi dłoń i pomóc podnieść się z upadku.

 

P.S.
Kilka tematów, o które prosiliście właśnie „się pisze”. In sha Allah niedługo udostępnię nowy wpis 🙂

Moje Maroko

Tym, co uderza mnie najbardziej w krajach arabskich, są kontrasty. Stolica, inne duże miasta, niewiele różnią się od tego, co znamy. Rabat, Marrakesz, Agadir… Te miasta wiele łączy, pomimo odmienności mają wspólny mianownik, którym są turyści, zaplecza w postaci sklepów i restauracji. Tak na prawdę nie jest trudno się tam odnaleźć. Przeciętnemu Europejczykowi niewiele może tam zabraknąć do szczęścia. Salony kosmetyczne, fryzjerskie, restauracje i kawiarnie – wszystko jest dostępne.

Moje Maroko jest inne, niż to, które znacie. Moje Maroko to niewielkie miasto otoczone pustynią. Najbliższa cywilizacja w promieniu godzinnego lotu. Brak turystów. Kilka restauracji, jeszcze mniej supermarketów. Salon kosmetyczny. Hermetycznie i swojsko, bardzo lokalnie. Pustynnie. Gorąco. I z takiej właśnie perspektywy będę opowiadać.

Miasto, a jednak tchnie prowincją. Brak jest tutaj ruchu, brak pośpiechu. Tutejsza codzienność jest dla mnie nadal niezrozumiała, a właściwie nie do pomyślenia. Widzę przebłyski rzeczywistości, z którą zmagają się tubylcy. Bieda. Każdy dzień, jest walką o przetrwanie, które tutaj nabiera zupełnie innej definicji, bo nie oznacza nawet napełnienia żołądka. To, co zwykłam nazywać biedą w Polsce, tutaj stanowi szczyt marzeń sporej grupy społeczeństwa.

Szara rzeczywistość zderza się z realiami niewielkiej grupy osób, które mogą pozwolić sobie na wygodne życie, praktycznie nieodbiegające od standardów europejskich. Życie, które w dużej mierze toczy się za murami luksusowych willi, czy ścianami budynków mieszczących mieszkania, których koszt utrzymania kilkakrotnie przewyższa średnią pensję większości mieszkańców. Wewnątrz restauracji, do których wejścia strzeże ochrona, można rozkoszować się przepysznym sokiem z lokalnych pomarańczy, mając pewność, że żaden nieproszony gość nie zmąci naszego spokoju.

Obserwuję, zazwyczaj z zacisza mojego domu, to co dzieje się na zewnątrz. Mężczyzna pcha wózek z owocami i głośno nawołuje do ich zakupu. Do okolicznego sklepu dostarczany jest właśnie chleb, który, niezapakowany, został przywieziony na motorze i gołymi rękami wykładany jest na półki. Kobieta w tutejszym tradycyjnym zwiewnym stroju siedzi na krawężniku i oczekuje na autobus. Obok spaceruje małżeństwo z córką, którą oboje trzymają za ręce i która nieustannie się śmieje. Najbardziej jednak lubię wieczory, gdy można odetchnąć od prażącego słońca, a powietrze wypełniają radosne okrzyki dzieciaków, które godzinami bawią się na okolicznym placu. Dzieciństwo w takim miejscu, mimo że bez wątpienia pełne trosk i wcale nie łatwe, ma niesamowity urok.

Nie, nie lubię miejsca, w którym mieszkam i odliczam, ciągle jeszcze miesiące, do momentu gdy kontrakt mojego męża wygaśnie. Staram się obrócić to doświadczenie w coś pozytywnego i ubogacającego, nauczyć się doceniać życie, które jest niewiarygodnie wygodne, a na które i tak lubię sobie ponarzekać.

A jeżeli chcielibyście zobaczyć, jak wygląda tutejsza rzeczywistość, album dostępny jest tutaj. 🙂

 

Małżeństwo z Arabem przez pryzmat stereotypów

Moje życie od pewnego czasu sprowadza się do mierzenia się ze stereotypami. Męczy mnie to, nawet tutaj w anonimowym świecie internetu. Ale przecież był to jeden z powodów, dla których zdecydowałam się założyć tego bloga, tak więc yalla!

Muzułmanin…? Biedna, jesteś pewna, że możesz rozmawiać? Nic Ci nie zrobi jak nas usłyszy?

Tak, zrobi. Gdy skończę rozmawiać zapewne mnie przytuli i zapyta jaki film chciałabym obejrzeć.

Twój mąż zmusza Cię do czegoś?

Tak, zazwyczaj do odpoczynku.

A wolno Ci samej wychodzić z domu?

Nie żyję w więzieniu, więc tak. Większość kobiet które widzę na ulicy spaceruje bez mężczyzn.

Pozwala Ci jeździć do domu?

Zasadniczo mój dom jest tutaj, gdzie mój mąż. A odpowiadając na pytanie – nie, nie pozwala, bo też nie ma tutaj nic do pozwalania. Jeżeli chcę gdziekolwiek wyjechać aranżuję to identycznie, jak każde inne małżeństwo, uzgadniając szczegóły organizacyjne.

Zabrał Ci paszport?

Nie, to ja trzymam jego paszport, założę się, że on nawet nie wie gdzie.

Pewnie zmuszają Cię żebyś się tam zakrywała?

Uwielbiam to pytanie. Nikt mnie nie zmusza ani „tam” ani nigdzie indziej. Bez względu na to, czy jestem w Afryce, Zatoce Perskiej czy Europie ubieram się podobnie. Hidżab jest ze mną zawsze, gdy wychodzę poza próg mieszkania (tak, również na balkonie). Fakt, że szczególnie w podróży jestem zazwyczaj sama i nie ma to wpływu na mój ubiór, powinien być wystarczającym dowodem na to, że nikt mnie do niczego nie zmusza.

Zmusił Cię, żebyś przeszła na Islam?

Muzułmanką byłam od dawna, fakt, że o tym nie wiesz świadczy tylko o tym, jak bardzo Ci ufam.

Ile żon ma Twój mąż?

Jestem jedyną kobietą w życiu mojego męża, jeżeli kiedykolwiek pojawi się jakaś inna, bez względu na to, czy ze statusem żony czy kochanki, mój mąż więcej mnie nie zobaczy i doskonale o tym wie.

Tyle dla niego poświęciłaś, karierę, całe życie, po to tylko żeby teraz stać przy garach i być jego sprzątaczką?

Wdech, wydech. Ok. Fakt, iż zrezygnowałam z pracy zawodowej nie oznacza, że poświęciłam całe życie i karierę, która zdecydowanie nie była moją wymarzoną ścieżką zawodową – te cyferki nadal śnią mi się po nocach. W końcu mam czas na to, żeby skupić się na studiowaniu tego, co mnie na prawdę pasjonuje, dla mnie to ogromne szczęście – nie poświęcenie. I nie, nie stoję przy garach – mój mąż również lubi gotować, czasami wychodzimy zjeść coś poza domem. Co do sprzątaczki… Zatrudniamy jedną, więc argument nieco nietrafiony.

Jak sobie radzisz żyjąc w jakiejś norze/lepiance na pustyni?

Tak samo jak w Polsce, biorąc pod uwagę, że ta lepianka, to ponad stumetrowe mieszkanie, a nora to miasto, w którym niczego mi nie brakuje. A jeżeli stwierdzam, że potrzebuję czegoś, co tutaj jest niedostępne, wtedy wsiadam w samolot i przywożę to, co chciałam.

To Wy tam macie internet?

Tak, mamy nawet bieżącą wodę, uwierzysz?

(Konsternacja)

Tak, wiem, że to boli, że mój mąż mnie nie bije, nie zmusza do niczego i że nie dość, że wiedziemy zupełnie normalne życie, to jeszcze mam czelność być szczęśliwa.

 

Jakieś pytania? Chętnie dopiszę do listy 😉

Związek z muzułmaninem – co musisz wiedzieć

Na to, jak będzie wyglądało Twoje arabskie czy muzułmańskie małżeństwo wpływ mają dokładnie takie same czynniki, jak w przypadku związku z Polakiem, Niemcem czy Australijczykiem.

Po pierwsze – Ty.

Poznałaś tego jedynego, nie widzisz poza nim świata, jesteś skłonna poświęcić dla niego wszystko. Zakochane kobiety tak mają. Nie powinnaś jednak poświęcać samej siebie i zatracać się w tej miłości, która z czasem będzie się zmieniać i może się okazać niewystarczająca. Pytaj. Obserwuj. Miej wątpliwości i szukaj na nie odpowiedzi – nie tylko u niego, ale przede wszystkim w innych źródłach, tak żebyś miała świadomość swoich praw, a także tego, czego można od Ciebie oczekiwać. Twój charakter ma tutaj kluczowe znaczenie – nie każda kobieta odnajdzie się w roli arabskiej żony.

Po drugie – on.

Nie wychodzisz za mąż za kulturę czy religię – jasne, determinują one wiele kwestii, ale o tym nieco później. Decydujesz się na związek z człowiekiem i w dużej większości od niego zależeć będzie to, jak potoczy się Wasza historia. Czy potrafi słuchać i odpowiedzieć na Twoje wątpliwości? Czy jest w stanie wyjaśnić zawiłości związane z relacjami rodzinnymi i społecznymi? Jakie są jego oczekiwania odnośnie Twojego miejsca w jego życiu, związku? Jak wiele zrozumienia ma dla Twoich rozterek? Jak w każdym innym związku tutaj też należy postawić na wyrozumiałość, troskę i zaufanie. W życiu codziennym będziecie napotykać takie same problemy jak inni, jedynie kontekst może być nieco inny. On musi sobie zdawać sprawę z tego, że może nie być łatwo – czy jest wystarczająco cierpliwy, żeby stawić czoła Twoim obawom?

Po trzecie – otoczenie.

To, gdzie zdecydujecie się mieszkać w dużej mierze zdeterminuje całe Wasze życie. Będą to jego rodzinne strony, a może Twoja okolica? Być może też wybierzecie kraj zupełnie obcy Wam obojgu.

Dla Ciebie będzie łatwiej, jeżeli będzie to Twoja ojczyzna, czy też po prostu Europa. Dla niego zmiana otoczenia może wiązać się z trudnym okresem przejściowym – będzie musiał przystosować się do innego trybu życia, innej kultury pracy i oczekiwań względem pracownika. Ty z radością będziesz pomagała mu się zaadaptować w nowym otoczeniu, a dla niego bezsilność i konieczność polegania na Tobie w najprostszych sprawach będzie frustrująca. Jedna z moich ulubionych różnic kulturowych – kobieta ma niczym się nie martwić, to mężczyzna o wszystko zadba, on wszystkim się zajmie.

Dla niego będzie wygodniej zostać w otoczeniu rodziny – więzy rodzinne wśród Arabów są niezwykle silne. Dla Ciebie oznacza to przeniesienie się do jego rzeczywistości. Codzienność, którą Ty jesteś w stanie rozłożyć na czynniki pierwsze i fascynować się każdym z osobna jest dla niego po prostu rutyną. Będziesz dostrzegać rzeczy i sytuacje, które dla niego są naturalne, a co za tym idzie nie przyjdzie mu nawet do głowy, że dla Ciebie coś może być niezrozumiałe. Nawet jeżeli on jest najbardziej wyrozumiałym i nowoczesnym człowiekiem z jakim miałaś kiedykolwiek do czynienia, nadal będziesz musiała przystosować się do pewnych norm społecznych. Uświadomiłam to sobie w momencie, gdy okazało się, że nie powinnam po prostu przysiąść się i dołączyć do rozmowy, gdy do mojego męża przychodzą koledzy – nie dlatego, że on miałby coś przeciwko. Ale dlatego, że byłoby to niekomfortowe dla gości, dla niektórych niezrozumiałe, dla innych może nawet niedopuszczalne, przez co wstydliwe dla mojego męża. Ba, w takiej sytuacji nie robię im nawet kawy – gośćmi w pełni zajmuje się mąż. Nie, nie czuję się wzgardzona, nie obrażam się – tak to po prostu funkcjonuje. Gdy ci sami koledzy przychodzą z żonami czy siostrami spędzamy razem czas i nikt nie ma z tym problemu.

Po czwarte – jego rodzina.

Mam to szczęście, iż mieszkamy w innym kraju, z dala od zarówno mojej rodziny, jak i rodziny męża. Dzięki temu jesteśmy tylko my i nie musimy uwzględniać opinii najbliższych przy wyborach jakich dokonujemy. Jeśli jednak będziesz mieszkać w pobliżu, licz się z tym, że najbliżsi Twojego męża mogą mieć mniejszy lub większy wpływ na pewne aspekty Waszego życia. W krajach arabskich rodzina jest najwyższym dobrem, rodzina trzyma się razem w sposób, który dla przeciętnego Europejczyka może wydawać się w najlepszym razie… nietypowy. W większości przypadków matka jest dla syna najważniejszą kobietą, więc nie popełniaj tego błędu i nie próbuj z nią konkurować, bo zwyczajnie przegrasz. Zamiast tego okazuj jej szacunek i postaraj się zaprzyjaźnić, wtedy zyskasz nie tylko wdzięczność męża ale też uznanie całej rodziny. A co najważniejsze, będziesz miała sprzymierzeńca.

Po piąte – Wasz stosunek do religii

Czy on jest wierzącym i praktykującym człowiekiem? Jak ta kwestia wygląda w Twoim przypadku? Czy jesteście w stanie wypracować kompromisy? Temat rzeka. Zarówno mój mąż jak i ja jesteśmy wierzący i praktykujący, ze wzlotami i upadkami. Religia jest czymś, co bardzo nas łączy, są jednak pary, które może ona dzielić. Siłą rzeczy religią naszych przyszłych dzieci będzie Islam, Ty również musisz się liczyć z tym, że jeżeli nawet Twój wybranek nie jest wzorem religijności, zapewne i tak będzie chciał wychować dzieci w swojej religii.

Po szóste – chociaż dla niektórych z pewnością ważniejsze – Twoja rodzina

Od zawsze byłam niezależna, od dawna nie mieszkam z rodzicami, kontakt mam z nimi dość ograniczony, dlatego też ich zdanie nie miało dla mnie większego znaczenia, nie są też wtajemniczeni w znaczną część mojego życia. Jeżeli jednak w Twoim przypadku jest inaczej, być może będziesz musiała zmierzyć się z wieloma trudnościami i brakiem zrozumienia. Orientalny małżonek z pewnością nie jest tym, czego sobie dla Ciebie życzyli. Brak wiedzy na temat kultury i religii i kierowanie się stereotypami robią swoje – niejednokrotnie usłyszysz zarzuty na które może już brakować siły, żeby odpowiadać. Jeżeli w dodatku Twoja rodzina to religijni chrześcijanie, może być nawet gorzej. Brak ślubu kościelnego i perspektyw na to, żeby dzieci zostały ochrzczone nie sprzyjają akceptacji.

Po siódme – znowu Ty

Twoja świadomość konsekwencji decyzji, jakie zamierzasz podjąć i tego, jaki będzie to miało wpływ na Twoje dalsze życie. Decydujesz nie tylko o tym co tu i teraz, ale przede wszystkim o swojej przyszłości.

Jestem Polką, jestem muzułmanką

Z rosnącym przerażeniem obserwuję to, co dzieje się w mojej ojczyźnie. Nienawiść i ataki skierowane w stosunku do jednej grupy społecznej, która w Polsce jest tak niewielka, że nie powinna być w ogóle postrzegana jako jakiekolwiek zagrożenie, nieustannie przybierają na sile.

Uzasadnione? Tak, jeżeli stosujemy odpowiedzialność zbiorową. To, co dzieje się dziś na świecie jest niewyobrażalne, nielogiczne i w naturalny sposób staramy się to zracjonalizować, sprowadzić do prostego wytłumaczenia, w którym winić można ideologię lub religię. Czujemy się zagrożeni, obawiamy się o swoje zdrowie i życie i również w naturalny sposób chcemy zidentyfikować potencjalnego wroga, nadać mu kształt i cechy, które umożliwią wyłowienie go z tłumu.

Hidżab, ciemniejszy kolor skóry, nietutejszy akcent. Od razu uruchamia się czujność. Inność często wzbudza podejrzliwość, czasami ciekawość, ale też niechęć i agresję. Szczególnie, gdy pewne cechy tej inności możemy odnaleźć w tych, którzy stwarzają rzeczywiste zagrożenie.

Proszę, zastanów się, dlaczego tak bardzo nas nienawidzisz? Dlaczego mnie nienawidzisz, mimo że mnie nie znasz?

Dokonałam w swoim życiu ważnego wyboru, który w znacznym stopniu determinuje to, kim jestem. Kiedyś byłam chrześcijanką, teraz jestem muzułmanką. Nie oznacza to, że zaprzedałam swoją ojczyznę czy kulturę – tak samo jak osoby decydujące, że jakakolwiek religia nie jest dla nich.

Różnię się od Ciebie na pierwszy rzut oka – w końcu zasłaniam włosy, robię coś niezrozumiałego, utożsamianego z przymusem i brakiem swobody. Dla mnie niezrozumiałe jest to, dlaczego chusta wzbudza tyle negatywnych emocji. Fakt, iż zasłaniam włosy nie jest wymierzony przeciwko nikomu, nie jest wyrazem poparcia dla przymusu, który w niektórych krajach funkcjonuje. Przeciwnie – jest on wyrazem wolności i swobody, jaką daje przywilej mieszkania czy przebywania w kraju demokratycznym. Mogę nosić krótkie sukienki – nie muszę. Mogę nosić hidżab – nie muszę. Jest to moja własna, świadoma i przemyślana decyzja.

Zmieniłam sposób w jaki wierzę, ale nadal wyznaję takie same wartości jak kiedyś i jestem pewna, że są one zbieżne z tymi, którymi Ty kierujesz się w swoim życiu. Tak samo jak Ty, staram się być lepszą wersją samej siebie, mam takie same marzenia o coraz lepszym życiu, takie same dążenia, plany i ambicje.

Tak samo jak Ty, chciałabym po prostu móc czuć się bezpiecznie. Chciałabym móc wyjść z domu bez obaw, iż padnę ofiarą szaleńca działającego w myśl chorej interpretacji religii, chciałabym mieć pewność, że moja rodzina jest bezpieczna, że moim znajomym nic nie grozi.

Chciałabym też nie musieć się bać o to, że zostanę pociągnięta do odpowiedzialności za czyny innych.

Może czasami warto zastanowić się nad tym, co nas łączy, zamiast skupiać na tym, co nas różni?

Co Twoje to moje

Trochę tak wygląda kwestia własności w małżeństwie muzułmańskim – i na wygranej pozycji jest tutaj wbrew pozorom kobieta. Często można spotkać się z opinią, iż w Islamie to mężczyzna ma uprzywilejowaną pozycję, jednak moje doświadczenia i obserwacje wskazują na coś zupełnie odwrotnego. Szczególnie w małżeństwach arabskich wyraźnie widać dominującą rolę kobiety, która z łatwością jest w stanie skłonić męża do podążania za nią.

Od samego początku wszelka odpowiedzialność, szczególnie finansowa, spoczywa na mężczyźnie. To w jego gestii leży utrzymanie rodziny i nie ma tutaj najmniejszego znaczenia to, czy kobieta którą poślubił jest zamożna czy nie – jej pieniądze należą jedynie do niej, a mąż ma zapewnić jej dach nad głową oraz zaspokoić jej potrzeby.

Bardzo cenię sobie komfort wyboru w kwestii pracy zawodowej – z ulgą rozstałam się z nużącą pracą w korporacji i zaskakująco dobrze odnajduję się w roli żony i pani domu. Nie, mój mąż nie zabrania mi pracować – gdy wspominam o pracy online jedynie pyta po co miałabym się denerwować, przecież niczego mi nie brakuje. Jeżeli jednak zdecyduję się powrócić do pracy moje wynagrodzenie będzie należało jedynie do mnie, a mąż nadal będzie musiał mnie utrzymywać. W praktyce oznacza to, iż w żaden sposób nie odciążyłabym budżetu domowego – fryzjer, kosmetyczka, ubrania czy kosmetyki nadal zapewniałby mi mąż.

Tak, taka sytuacja zdecydowanie ma swoje negatywne strony, szczególnie utrata tego pozornego poczucia kontroli, którą zapewnia własny dochód. Warto jednak wziąć pod uwagę fakt, że tutaj status kobiety nie ulega degradacji w momencie, gdy decyduje się ona na niepodejmowanie pracy zawodowej. Nie zostaje ona sprowadzona jedynie do roli kury domowej, nie usłyszy od męża, że nie ma nic do powiedzenia, bo przecież nie zarabia. Raczej usłyszy „kochanie odpocznij, ja umyję naczynia”.

Żona araba

Żona Araba jest idiotką, która naiwnie wierzy w to, że u boku muzułmanina czeka ją spokojne życie. Że wyjedzie sobie do orientalnego kraju gdzie będzie się rozkoszować cudowną pogodą, otoczona uwielbieniem ze strony egzotycznego mężczyzny.

Ale zacznijmy od tego, że związała się z Arabem, bo nikt inny jej nie chciał. No bo która normalna kobieta jest na tyle głupia, żeby być z człowiekiem, który:

a) na pewno będzie ją bił,
b) zamknie ją w domu i nie pozwoli kontaktować się z rodziną,
c) zabierze paszport, odbierze dzieci,

i tak dalej i tak dalej.

Niespodzianka. Na związek z muzułmaninem zdecydowałam się świadomie i nie był to w żadnym razie przypadek czy też ostateczność. Jako muzułmanka chciałam, aby moim mężem był ktoś, dla kogo Islam nie jest niczym obcym, zależało mi na tym, by była to osoba władająca biegle językiem arabskim. Znając realia polskie i arabskie wiedziałam też, że bardziej odpowiada mi tutejszy styl życia, z dość wyraźnym podziałem ról społecznych, gdzie kobieta, wbrew obiegowej opinii, ma ogromnie dużo praw i możliwości.

Czy kiedykolwiek zostałam do czegokolwiek zmuszona przez mojego męża? Czy kiedykolwiek mnie uderzył, czy mogę wychodzić z domu, czy jestem zmuszana do ciężkiej pracy? To pytania, na które nie musiałabym odpowiadać gdybym wybrała utartą ścieżkę, którą podąża większość społeczeństwa. Pójście pod prąd, zwłaszcza w tak niesprzyjających czasach wiąże się z koniecznością zmierzenia się z wieloma zarzutami i stereotypami, w którymi czasami już nie mam siły się rozprawiać.

Mój mąż jest takim samym mężczyzną i człowiekiem, jak wszyscy ci, których widzisz wokół siebie. Ma plany i marzenia, tak samo martwi się o swoją rodzinę, tak samo troszczy się o to, by jego najbliżsi mieli wszystko, czego im potrzeba. Musi zmierzyć się z takimi samymi przeciwnościami losu jak każdy inny. Czasami ma gorsze dni, innym razem rozsadza go energia.

Nie, mój mąż nie jest stereotypowym muzułmaninem – jest zupełnie przeciętnym muzułmaninem, który, tak jak wszyscy, bez względu na pochodzenie czy religię, dąży do tego, by być jak najlepszym człowiekiem.